woensdag, januari 11, 2006

Erger nog

De Laatste Show van vandaag vormt een mooie aanleiding om enkele diepgewortelde irritaties van mijnentwege de wereld in te spuien…
Er zijn namelijk drie figuren die mij de laatste twee weken dusdanig geërgerd hebben, dat ze voor mijn part de rest van hun dagen mogen doorbrengen in het gezelschap van met dode kippen spelende, Turkse ettertjes, die 24/7 het ploplied zingen.

Natalia, het kalf uit Oevel is daar de eerste van. Als ik in de komende dagen nog één keer dat zingende zwijn op mijn scherm zie verschijnen, dan plamuur ik zelf een kilo schmink op haar smoelwerk. Evengoed wens ik nooit nog iets te vernemen van één van de botox Pointer Sisters. En als één van die gezusters nog durft zeggen dat Natalia barst van het talent, dan richt ik persoonlijk KKK-Antwerpen op.

Wie er nog mag ondergedompeld worden in een bad met bijtend zuur? Belle Perez. Wat heeft iedereen met Belle Perez tegenwoordig? Heb ik iets gemist of zo? Heeft Belle Perez aids de wereld uitgeholpen? Heeft ze de ellende in Pakistan op haar eentje opgelost? Waarom kickt iedereen dan zo op Belle Perez? Niet om haar muziek, in ieder geval, want die is even ergerlijk als neushaar (dankuwel Simon Nye).

Ten slotte mag ook Geert Bourgeois sito presto verbannen worden naar het koudste boerengat van Siberië enkel gehuld in een string en oorbellen. Cultuur? Het vlaamsche levenslied? Laura Lynn? Dat wijf zingt alleen covers van Hollanders, is oliedom en even aantrekkelijk als de gemiddelde Beautiful-participant tijdens de operatie. Ik heb al Antwerpse dokwerkers mét snor gezien die knapper zijn.
Maar we hadden het over onze minister van cultuur. Geert Bourgeois is ongeveer even stijf als een lijk dat 15 jaar op –60° Celsius is bewaard, even grappig als Geert Hoste en even capabel als Kris & Yves aan het hoofd van Microsoft. Bovendien lijkt hij een soort plastieken surrogaat-huid te dragen. Zo van het type dat ook Mariah Carey jaren geleden aangekocht heeft.
Neen. Mijn hond is een betere minister van cultuur, die wauwelt tenminste niet.

Werken ook serieus op mijn zenuwen de laatste tijd: de vlaamsche pers achter het gat lopend van Kim Clijsters, Yasmine (wééral), Sophie Dewaele en Annelies Van Herck. Maar dat is misschien iets voor later.

Krijgen daarentegen deze week het label van Held in de Kroonorde van Herman Frodiet: Tony – ik heb een terechte kuthekel aan Christian Van Thillo – Mary en Rik – ik neuk de lekkerste griet van het parlement – Daems! Klasse.

Pécriaux is wel een erg mooie naam overigens.


Het nu is het tijd voor mijn dagelijke dosis Men Behaving Badly... of ik kom de week niet door.

maandag, januari 09, 2006

Dakar zien...

Andy Caldecott had zijn vrouw en kind een maand geleden gezegd dat ze hem dit jaar niet zouden moeten missen voor Kerstmis en Oudjaar. De twee jaren daarvoor was dat immers wel het geval geweest, omdat Andy wilde meerijden in Parijs – Dakar. Maar deze keer zou dat niet lukken, want Andy had niet genoeg sponsorgeld bijeen gekregen.

Een paar dagen voor Kerstmis kreeg Andy Caldecott een telefoontje van het KTM-team. Of hij toch in allerijl kon overkomen om de geblesseerde Jordi Duran te vervangen in de Dakar-rally. Een unieke kans voor Andy, want de Dakar rijden voor een fabrieksteam is alleen weggelegd voor de beste rijders. Zijn vrouw en kind waren fier op hem.

Op 31 december startte Andy Caldecott in zijn derde Parijs-Dakar. Hij werd meteen 9de in de openingsrit. Twee dagen later won Andy de eerste rit op Afrikaanse bodem.

Vandaag vertrok Andy Caldecott om 6u51 plaatselijke tijd in Nouakchott, Mauretanië, voor de laatste rit van zijn leven. Na 250km kwam Andy zwaar ten val. De organisatie stuurde een helikopter naar de plaats van het ongeval, maar die vond alleen het levenloze lichaam van Andy naast zijn motor.

Andy Caldecott brak bij zijn val een nekwervel en was op slag dood. Hij was 41 jaar.