Gemediawatched #3
1000 Zonnen & Garnalen - één - zaterdag 12u10-12u30
Dat het aanbod op onze Vlaamse televisie deze zomer dramatische vormen aanneemt, bewijst het feit dat de VRT dagelijks haar uitzending van 1000 Zonnen & Garnalen van de dag ervoor herhaalt, zo rond het middaguur. Misschien moet ik me maar gewoon gelukkig prijzen met dit gegeven, anders waren al menige interessante wetenswaardigheden aan mijn gezichtsveld onttrokken geweest.
Deze middag (of gisteren zo u wil) werd ene Jos Maes uit Maasmechelen gevolgd. De man noemde zichzelf recordhouder in het te voet oversteken van de Maas zonder een natte broek te krijgen. Liefst 10 keer was Jos in dit opzet geslaagd! Een vergelijking met Tourrecordhouder Lance Armstrong was volgens Jos dus wel gepast.
Maar net als Armstrong begon Jos zijn ondernemingen een beetje beu te worden. 10 keer de Maas over, het vergt allicht een maandenlange voorbereiding, en kruipt fameus in de kleren. Jos had er dus genoeg van, maar wilde voor de camera’s van 1000 Zonnen & Garnalen nog één keer zijn record proberen bij te stellen.
En dus trok Jos zijn ultrakorte Maas-oversteek-broekje en sandalen aan, en waadde hij door de Maas, die op het punt waar hij de overstap riskeerde iets van een 15cm hoog stond. “Het gevaar is,” wist Jos, “dat je spatten maakt op je broek, want dan ben heb je geen droge broek meer en is de oversteek mislukt.” Jos wist wat hij deed en ging behoedzaam door het water. “Je moet ook uitkijken voor putten. En de Maas ligt er uitzonderlijk glibberig bij vandaag.” Jezus had er potdorie nog wat van kunnen opsteken toen hij zijn watertocht ondernam.
Jos concentreerde zich diep, maar nam toch de tijd om de cameraman te onderhouden door zijn prestaties te vergelijken met andere sportkampioenen van zijn kaliber. Armstrong kwam weer ter sprake. Ook die hield er immers mee op, net als hij. Maar Jos wilde na vandaag wel voor een 12de keer de Maas overwinnen als Sheryl Crow de Amerikaan verliet voor hem. Ik vond dat grappig. Vooral omdat Jos het meende.
Met natte voeten, bijna met tranen in de ogen, maar zónder natte broek meerde Jos aan op de andere oever van de Maas. De opdracht was volbracht. Jos had zijn record scherper gesteld, 11 (!!) keer was het hem gelukt! “Ik ben blij om 3 redenen,” zei Jos, “eerst en vooral omdat het gelukt is, ten tweede omdat ik mijn record scherper gesteld heb, en ten derde omdat het nu gedaan is.” De familie van Jos haalt ongetwijfeld opgelucht adem, eindelijk gedaan met die onzin.
Tot slot filosofeerde Jos nog even over zijn record, en over hoe hij zich zou voelen wanneer iemand het mocht breken. “Sja, het zou pijn doen,” dacht Jos wel, “zoals bij de grote kampioenen.”
Overigens werd over Jos Maes uit Maasmechelen die de Maas oversteekt met geen woord gerept, een gemiste kans als je het mij vraagt...
Wél de moeite om eens je televisie aan te zetten, donderdagavond op BBC2: Extras, de nieuwe serie van Ricky Gervais en Stephen Merchant (helaas ondertussen al 2 van de 6 afleveringen voorbij, voor zij die ze misten) - een heel stuk minder geniaal dan The Office, maar toch nog bijna zo grappig als F.C. De Kampioenen.
Dat het aanbod op onze Vlaamse televisie deze zomer dramatische vormen aanneemt, bewijst het feit dat de VRT dagelijks haar uitzending van 1000 Zonnen & Garnalen van de dag ervoor herhaalt, zo rond het middaguur. Misschien moet ik me maar gewoon gelukkig prijzen met dit gegeven, anders waren al menige interessante wetenswaardigheden aan mijn gezichtsveld onttrokken geweest.
Deze middag (of gisteren zo u wil) werd ene Jos Maes uit Maasmechelen gevolgd. De man noemde zichzelf recordhouder in het te voet oversteken van de Maas zonder een natte broek te krijgen. Liefst 10 keer was Jos in dit opzet geslaagd! Een vergelijking met Tourrecordhouder Lance Armstrong was volgens Jos dus wel gepast.
Maar net als Armstrong begon Jos zijn ondernemingen een beetje beu te worden. 10 keer de Maas over, het vergt allicht een maandenlange voorbereiding, en kruipt fameus in de kleren. Jos had er dus genoeg van, maar wilde voor de camera’s van 1000 Zonnen & Garnalen nog één keer zijn record proberen bij te stellen.
En dus trok Jos zijn ultrakorte Maas-oversteek-broekje en sandalen aan, en waadde hij door de Maas, die op het punt waar hij de overstap riskeerde iets van een 15cm hoog stond. “Het gevaar is,” wist Jos, “dat je spatten maakt op je broek, want dan ben heb je geen droge broek meer en is de oversteek mislukt.” Jos wist wat hij deed en ging behoedzaam door het water. “Je moet ook uitkijken voor putten. En de Maas ligt er uitzonderlijk glibberig bij vandaag.” Jezus had er potdorie nog wat van kunnen opsteken toen hij zijn watertocht ondernam.
Jos concentreerde zich diep, maar nam toch de tijd om de cameraman te onderhouden door zijn prestaties te vergelijken met andere sportkampioenen van zijn kaliber. Armstrong kwam weer ter sprake. Ook die hield er immers mee op, net als hij. Maar Jos wilde na vandaag wel voor een 12de keer de Maas overwinnen als Sheryl Crow de Amerikaan verliet voor hem. Ik vond dat grappig. Vooral omdat Jos het meende.
Met natte voeten, bijna met tranen in de ogen, maar zónder natte broek meerde Jos aan op de andere oever van de Maas. De opdracht was volbracht. Jos had zijn record scherper gesteld, 11 (!!) keer was het hem gelukt! “Ik ben blij om 3 redenen,” zei Jos, “eerst en vooral omdat het gelukt is, ten tweede omdat ik mijn record scherper gesteld heb, en ten derde omdat het nu gedaan is.” De familie van Jos haalt ongetwijfeld opgelucht adem, eindelijk gedaan met die onzin.
Tot slot filosofeerde Jos nog even over zijn record, en over hoe hij zich zou voelen wanneer iemand het mocht breken. “Sja, het zou pijn doen,” dacht Jos wel, “zoals bij de grote kampioenen.”
Overigens werd over Jos Maes uit Maasmechelen die de Maas oversteekt met geen woord gerept, een gemiste kans als je het mij vraagt...
Wél de moeite om eens je televisie aan te zetten, donderdagavond op BBC2: Extras, de nieuwe serie van Ricky Gervais en Stephen Merchant (helaas ondertussen al 2 van de 6 afleveringen voorbij, voor zij die ze misten) - een heel stuk minder geniaal dan The Office, maar toch nog bijna zo grappig als F.C. De Kampioenen.
