donderdag, april 28, 2005

Aflevering 3: De Supermarkt

Ja, ik weet het, het heeft verdorie lang geduurd, maar ik hoop dat het de moeite is geweest. 't Is nu ook een heel stuk uitgebreider dan de vorige keren - kwestie van tegemoet te komen aan de wensen van de mensen van Woestijnvis… ;-)


Cast:
Man in rolstoel (Hubert)
Reus (Omer)
Man met overdreven lichaamsbeharing (Nelson)
Zwakzinnige man met wijnvlek à la Gorbatchov (Dom Perignon)
Dwerg (Ziggy)


Aflevering 3: De Supermarkt
Voor de eerste keer begint de aflevering in een huis - en tijdens het openingsshot krijgen we een beeld van de hele living. Elk personage is bezig met een bepaalde handeling. Nelson loopt rond met een kom ontbijtgranen terwijl hij zich scheert (de haren vliegen in het rond). Ziggy staat voor een lavabo, maar deze hangt uiteraard te hoog voor hem. Daarom heeft hij glinsterende plateauschoenen (echt hele hoge, van die travestieten-plateauschoenen) aangetrokken. Hubert is bezig de banden van zijn karretje op te pompen. Dom Perignon zit aan tafel met een schaakbord, aan de andere kant van het schaakbord staat een computer. Er moet dan even ingezoomd worden op het schaakspel van Dom Perignon, zodat duidelijk is dat D.P. welgeteld één zet gedaan heeft, en dat de klok van de computer al 45 minuten loopt!
Dit algemeen beeld blijft even lopen, terwijl de mannen druk bezig blijven. Tot Omer de kamer binnenvliegt en meldt dat 'alles in orde is'. Waarop Ziggy begint te juichen, zijn evenwicht verliest en omvalt. Hubert draait ondertussen het ventieltje van zijn wiel dicht. Dom Perignon maakt nog de opmerking: "Okay, I think I've won anyway." Waarna de 5 mannen de living verlaten.

Voor de stoep staat een erg bouwvallig busje geparkeerd (type A-team-busje). De mannen stappen in, Hubert rijdt via 2 planken de laadruimte van het busje in, waar ook Ziggy instapt. Vooraan zitten Dom Perignon, Nelson en Omer, die aan het stuur zit. We zien Hubert een gordel omdoen, maar het is een gordel die in zijn rolstoel verwerkt zit.
Wanneer Omer vertrekt, hebben we een beeld vanaf de motorkap en we zien de 3 mannen naast mekaar zitten. Via een raampje achter hen zien we nog Ziggy in de laadruimte - Hubert zit te laag. Op het moment dat Omer met een schok vertrekt, zien we Ziggy achterover vallen en horen we een zware 'bonk' (= Hubert die tegen de achterdeur knalt). Dom Perignon, die vooraan in het midden zit, draait zich om en kijkt door het raampje in de laadruimte en meldt: "They 're okay" terwijl we Ziggy zien rechtkrabbelen. Waarop Omer knikt en opnieuw gas geeft… Ziggy stort weer neer.
In een volgende shot kijken we in de laadruimte tijdens de rit. Het lijkt alsof Omer als een gek aan het rijden is, want Hubert wordt van links naar rechts geslingerd. Ziggy's leven is in acuut gevaar, want hij moet voortdurend wegspringen voor de rolstoel van Hubert.
In weer een volgend shot zien we het busje gevaarlijk voorbijrijden en allerlei halsbrekende toeren uithalen. Omer rijdt tenslotte een parking op en het busje komt met een schok tot stilstand, daarop horen we weer een luide 'bonk'.
De mannen vooraan stappen uit en openen de laadruimte. Hubert ligt op zijn zij. Ziggy heeft zich vastgeklamd aan de rand van de laadruimte en is lijkbleek.

VS (= Volgend Shot): De 5 mannen wandelen naar de ingang van de supermarkt (type Inno - Makro). Een wiel van de rolstoel van Hubert blijkt paraplu te staan zodat zijn rolstoel op en neer gaat terwijl de mannen wandelen.
De mannen gaan de winkel binnen. Maar bij de ingang is er zo'n ijzeren draaimolentje. Dit zorgt uiteraard voor problemen met Hubert die, in een poging er toch doorheen te raken, zichzelf vastrijdt en alles blokkeert.

VS: De mannen lopen door de winkel. Hubert trekt al een vies gezicht, Nelson duwt hem. Dom Perignon duwt een kar en Ziggy zit in het kinderstoeltje van de kar. Omer, tenslotte, heeft een boodschappenlijstje in zijn handen.
Eerst komen de mannen terecht op de afdeling van de kleren. Wanneer ze langs de kindercollectie lopen, hijst Omer Ziggy uit het karretje en duwt hij hem tussen de rekken. De 4 mannen lopen door naar de mannenafdeling.
VS: We zien Omer in een pashokje, maar dat is te laag voor hem en hij komt er met zijn hoofd bovenuit. We zien ook Hubert die een jeansbroek in zijn handen heeft. Hij vraagt aan een verkoopster of het een broek met stretch is.
Dom Perignon komt aanlopen met een grote smile op zijn gezicht en een t-shirt. Het blijkt een t-shirt te zijn met bordeaux-kleurige vlekken in exact dezelfde vorm als zijn wijnvlek!

VS: De mannen lopen door de laatste rekken kleding, in de achtergrond komt Ziggy aanlopen met een Zorro-kostuum... Ze lopen dan de elektronica-afdeling binnen. Ziggy verdwijnt onmiddellijk weer in de kinder-/speelgoedafdeling. Later zullen de aandachtige kijkers hem nog een paar keer subtiel door beeld zien rijden op een loopfietsje…

VS: Dom Perignon staat in de televisie-afdeling, hij bekijkt het televisieprogramma dat op alle toestellen bezig is en moet er hartelijk om lachen. Wanneer hij weer naar de andere mannen wilt, loopt hij verloren tussen de toestellen en raakt hij in paniek (daar moet dan uiteraard spannende muziek onder gezet worden).
Een beetje verder geeft een vrouw een voorstelling met een lady-shave, ze vraagt daarvoor een vrijwilliger. Nelson duikt vanachter het groepje luisterende vrouwen op (was alleen zichtbaar voor de héél aandachtige kijker) en biedt zich aan.

VS: Omer loopt ondertussen met zijn kar door de winkel. We volgen hem even en zien op de achtergrond Dom Perignon nog die met hand(en) vastzit in een cassetterecorder/CD-speler. Het beeld blijft even later hangen bij Hubert die in de afdeling van de fitness-toestellen staat en met tranen in de ogen toekijkt hoe enkele mensen de toestellen (waarvoor men uiteraard benen nodig heeft) uitproberen. Een vriendelijke verkoper komt langs en biedt Hubert 2 halters (gewichten) aan, om uit te proberen. Hubert neemt ze aan, maar ze blijken te zwaar en alles dondert naar beneden (op de tenen van de verkoper? - eventueel kan die nog kwaad worden).
Daarop komt Nelson langs en hij neemt Hubert mee. Ze passeren de fietsenafdeling en Nelson kan het niet laten om op één van de fietsen te gaan zitten. Hubert moet toekijken en kan er niet om lachen.

VS: Wanneer de mannen de food-afdeling binnengaan, zijn ze weer samen (Ziggy zit weer in het kinderstoeltje, zijn loopfietsje ligt onderaan de kar). Terwijl de andere mannen zich naar de koekjesafdeling begeven, krijgt Hubert van Omer de opdracht om voor de groenten te zorgen. Dit zal uiteraard voor velerlei problemen zorgen.

VS: Hubert heeft enkele bananen in zijn handen en wil die wegen. Hij kan de bananen wel op de weegschaal leggen, maar hij kan niet aan de drukknoppen. In al zijn moeite om toch aan de knoppen te kunnen, drukt Hubert uiteindelijk op een verkeerde knop en er gaat een alarm af. Waarop Hubert er weer snel vandoor gaat.

VS: De andere mannen komen ondertussen bij de vis-afdeling. Nelson heeft duidelijk problemen met de geur, en zwaait met zijn hand voor zijn neus terwijl hij een vies gezicht trekt. Hij begint een beetje te zwalpen en uiteindelijk stort hij ter aarde. De andere mannen zien niet wat er achter hun rug gebeurt en wandelen rustig verder.

VS: Hubert is bezig met het vullen van een zak met spruiten. Wanneer hij bijna klaar is, komt er een vrouw lang met een kinderwagen. Zij rijdt per ongeluk tegen Hubert, wiens spruiten daarop in het rond vliegen. Hubert wordt boos en steekt, wanneer de vrouw het niet ziet, een stuk selder in het wiel van de kinderwagen. Hubert rijdt al gniffelend een beetje voort, terwijl op de achtergrond de kinderwagen over de kop gaat.

VS: Omer, Dom Perignon en Ziggy zijn aan de vleesafdeling gekomen. Eén van de winkelbedienden komt aangelopen met een schotel met worstjes (met prikkertjes). In plaats van een worstje te nemen, neemt Dom Perignon de schotel uit de handen van het meisje en wandelen de drie rustig voort, keuvelend en etend van de worstjes. In de achtergrond zien we Nelson weggesleept worden door twee winkelbediendes.

VS: Hubert staat voor de tomaten. Hij heeft een zakje vast, maar in de voorste bakken liggen alleen lelijk, rotte tomaten en hij kan niet bij de mooie tomaten. Toch doet hij alle moeite van de wereld om er bij te kunnen en daarom helt hij gevaarlijk naar voren (het lijkt alsof hij voorover gaat vallen). Daarop verandert het beeld even, we komen terug en Hubert ligt met heel zijn lijf in de tomaten. Twee vriendelijke klanten helpen hem weer in zijn karretje. Uiteraard zit Hubert nu helemaal onder de tomaten, maar in zijn val heeft hij toch enkele tomaten meegenomen die hij nu triomfantelijk in een zakje doet.
Daarop komen de drie mannen langs en ze nemen Hubert mee. Ze rijden richting de kassa.

VS: Aan de kassa blijkt de doorgang te smal voor de rolstoel van Hubert, die daar uiteraard weer boos om wordt. Dom Perignon legt ondertussen de gekochte producten op de band, maar geraakt wederom met zijn vingers vast in het bandsysteem.

VS: De 4 mannen lopen over de parking naar de wagen. Hubert en Ziggy hebben aan de uitgang een ballon gekregen (bij Hubert is deze vastgemaakt aan zijn rolstoel). Wanneer ze aan hun busje komen, zien ze dat Nelson languit op de grond ligt voor hun wagen. Nelson wordt daarop de laadruimte in gehesen, en Hubert wordt weer via de planken naar binnen gereden. Ziggy mag daarom vooraan gaan zitten, maar men monteert daarom wel eerst een kinderstoeltje.

VS: Vanuit de verte zien we Omer weer met een schok vertrekken. De eerste bocht neemt hij heel bruusk, waarop de achterdeuren van het busje openzwaaien… (en dan moet onmiddellijk de aftiteling beginnen).

zaterdag, april 23, 2005

Gemediawatched #1

Een nieuwe rubriek op onze blog, waarin we af en toe ons licht zullen laten schijnen over het televisie-aanbod.


The Saturday Show - BBC 1 - zaterdag 10u10-10u25

Enkele weken geleden zag ik een presentatrice van een kinderprogramma op BBC in een rolstoel door beeld navigeren. U mag gerust weten dat ik daar een halve dag niet goed van geweest ben. Na vandaag schrik ik van niets meer… het gaat gewoon de verkeerde kant op met de BBC.

Om de één of andere mysterieuze zap-reden kwam ik daarstraks op BBC 1 terecht bij het kinderprogramma The Saturday Show. Het geheel was nog maar net bezig, maar ogenschijnlijk was men al bij het hoogtepunt van het programma aanbeland. Een kind van amper 8, genaamde Ashley, zat opgesloten in een plexiglazen kooi annex douche. Dat nog tot daar aan toe - je moet er ergens mee blijven, met die etters. Maar. Het kind bleek kandidaat in een gênante show vol manipulatie en bedrog. Door middel van een draai aan het rad (dat ook duidelijk ergens gemanipuleerd werd) werd een vraag bepaald voor kleine Ashley. Geen vragen in de trant van Uit hoeveel leden bestaat K3? of Hoe dikwijls zegt Samson iets verkeerd tijdens één aflevering? - neen - eerder vragen die neigden naar chantage. Men was immers gaan rondneuzen in het privé-leven van kleine Ashley - zonder diens medeweten - en men was zo op de proppen gekomen met allerlei gênante privé-zaken. Als Ashley akkoord ging met het openbaar maken van die zaken, kon ze mooie prijzen winnen - nou ja voor een 8-jarige dan. Bovendien zou ze, wanneer ze niet instemde met de openbaarmaking, getrakteerd worden op een douche smurrie. Waar gaat dat in godsnaam naartoe?

Een impressie:
Ashley bleek thuis kleine briefjes te schrijven naar haar ouders met allerlei leuke boodschappen - (so cute) - dingen zoals I love you very much, dear mom and dad. You are the best mom + dad in the world. En meer van die onzin. Als de presentator zo'n briefje mocht voorlezen, dan lag er een pakket DVD's klaar… Ashley stemde in… met zichtbare tegenzin.
Vervolgens kwamen haar moeder en vader binnen, beide gekleed in een belachelijk blauw majorettekostuum - als haar ouders een gênant dansje opvoerden, kreeg Ashley twee tickets voor een Girls Aloud concert… Ashley stemde in.
Tenslotte werd haar vriendje ten tonele gevoerd en werd haar valentijnskaartje voor de snotter voorgelezen. Daarna moest ze met de valentijnscadeautjes van haar loverboy in de camera kijken en wat romantisch wezen. Ashley stemde weer in. En won een karaoke-machine.
Zonde van de smurrie, moet men gedacht hebben en dus werden vader en moeder in de douche gestopt en mocht kleine Ashley het spel in werking zetten. Gelukkig leken vader en moeder niet van de kwaadsten. Ashley zal er wel goed van af komen met een licht pak slaag of een paar dagen huisarrest.

Enfin, voor mij was de maat vol. Het feit dat dit programma liefst anderhalf uur duurt, in gedachten, lijkt me voldoende om uw etters op zaterdagvoormiddag niet voor BBC te zetten. Of net wel, wanneer u ze al op jonge leeftijd de knepen van het vak wilt leren…

vrijdag, april 22, 2005

Post

Lieve pennenvriend, beste Jozef,


lang geleden dat ik nog wat van je gehoord hebt. Je hebt het de laatste tijd druk gehad zeker? Jaja, ik heb je belevenissen op televisie gevolgd. Gefeliciteerd trouwens, met je promotie. Je nam voorheen al alle beslissingen, maar nu ben je ook nog eens officieel de hoogste in rang. Knap gedaan!

Hoe gaat het met vrouw en kinderen? Kunnen ze er een beetje mee leven dat jij nu altijd in de schijnwerpers staat? Hoe is het trouwens met de gezondheid van de kleine tweeling Hess en Himmler? Ze zullen nu wel trots zijn op hun opa, zeker?

Ja, de kranten hier staan vol van je, Jozef. Alles wat ik al langer van je wist, wordt nog eens breed uitgesmeerd. In een plaatselijk krantje b.v.: Ratzinger is op zijn best als hij agressief uit de hoek komt. Wie hem kent, heeft het over een minzaam man. Maar als hij achter zijn schrijftafel zit, werkt hij met een machinegeweer. Zo ken ik je weer, Jozef, mijn allerbeste pennenvriend. Wees je wel voorzichtig met dat geweer?

Nog iets dat ik hier lees, één van je aardige citaten: Radicaal feminisme heeft een klimaat van vijandschap tussen man en vrouw gecreëerd en ertoe geleid dat vrouwen hun moederlijke en zorginstincten ontkennen. Hela, dat heb je uit een brief van mij, hè? Toen ik het had over Yasmine…
En deze: Homoseksualiteit is een intrinsiek moreel kwaad. Jozef, Jozef, toch, doe je 't wel even rustig aan? Je bent onze ontmoeting in '72 al vergeten, zeker…?

Eén minpuntje toch aan heel die show, de onthulling van The Sunday Times dat je nog bij de Hitlerjugend geweest bent. Dat de joden de eersten zouden zijn om te komen klagen, was natuurlijk te verwachten. Die mannen zijn het gewend om voor een klaagmuur te staan.

Afsluiten doe ik graag met een ander citaat van je, om aan te geven hoeveel invloed je al op mij uitgeoefend hebt: Door de pil heeft de geslachtsdaad haar oorspronkelijke doel en haar ziel verloren, die daarvoor wel eenduidig waren. Inderdaad, Jozef, je hebt me eindelijk overtuigd, ook ik ben gestopt met de pil… het bleek bij mij toch niet te helpen…


Geestelijke groeten,

Herman Frodiet


PS: Een tijdje geleden heb ik het jodenmuseum in Berlijn bezocht. Ik vond het bagger (maar meer daarover lees je later wel es).

vrijdag, april 08, 2005

Hoe zou het zijn met ... de oostfronters?

NSW zocht het voor u uit en reisde daarvoor naar de andere kant van het land, naar De Panne. Naar de westhoek dus, al bijna 90 jaar lang the place to be voor collaborateurs, duitsgezinden, fascisten en meer van dat schorum.

Nu, ons bezoek aan De Panne had alles te maken met de plaatselijke driedaagse wielerronde - en in die context is de groepering vlaanderen vlagt u misschien niet geheel onbekend. Dit zootje ongeregeld verpest sinds enige tijd de wielerwereld (én het zicht van veel wielerfans) door op alle mogelijke wielerwedstrijden op te duiken met een arsenaal aan vlaams(-fascistische) leeuwenvlaggen. Wat het doel van dat gepeupel wezen mag, is niemand geheel duidelijk, maar dat mag de pret niet drukken. Elke wedstrijd lijken er immers meer van die hooligans op te duiken. Dat er af en toe een vlag in het wiel van een wielrenner draait (het overkwam Leif Hoste vorig jaar in Parijs-Roubaix), mag daarbij de pret niet drukken - negatieve reclame is immers ook reclame!

Bon, in De Panne geconfronteerd met dat gespuis viel ons slechts één ding op: vlaanderen vlagt bestaat enkel en alleen uit oude, fossiele kerels... vlaenderen vlagt is niet meer dan een verdoken organisatie voor oostfronters waarbij het sint-maartensfonds verbleekt!


Deze man poseerde maar wat fier met zijn twee verschillende leeuwenvlaggen (--> verschillende doelgroepen?) toen hij door had dat er van hem een foto gemaakt werd - jammer dat we zijn noeste bewegingen met de vlag niet konden vereeuwigen; de man ging zo hard tekeer dat we de hagel in zijn been hoorden rammelen.

Wij van NSW troosten ons met de gedachte dat binnen enkele jaren de vlaggen uit het wielerstraatbeeld verdwenen zullen zijn. Lang zullen de meeste oostfronters het allicht niet meer trekken - 't is immers te hopen dat ze zo snel mogelijk het voorbeeld van hun geestelijke leider en massamoordenaar-voorbeeld bij uitstek, jopie-popie uit vaticaanstad zullen volgen...