Music for life

Kijk, niks tegen die Stubru-actie voor landmijnen.
Heel tof dat die gasten daar een week in die serre zitten enzo, maar sommige mensen moeten echt tegen zichzelf beschermd worden...

Vandaag, we schrijven goed en wel 10 uur in de ochtend, had ene Peter postgevat voor het plexiglazen huis, alwaar hij, vastbesloten, zijn vriendin Nadine ten huwelijk wilde vragen. Dat op zich zou al een reden moeten geweest zijn om de man even apart te nemen. Maar bon, sommige mensen moeten eerst met hun open ogen in hun ongeluk lopen voor ze effectief begrijpen dat ze een verkeerde beslissing hebben genomen, en kennelijk was Peter van die soort.
Om het geheel helemaal gezellig te maken hadden de mannen van StuBru de bewuste Nadine opgebeld die het aanzoek live kon beantwoorden. Een beetje lullig was het immers geweest, wanneer die Peter daar geen reactie had gekregen op zijn levensvraag.

Wat volgde was een zeemzoetig, misselijkmakend stukje radio waarbij neeschudden al snel plaats maakte voor plaatsvervangende schaamte.
Gelukkig voor Peter, die daar kennelijk wel op gerekend had, zei Nadine volmondig "natuurlijk". Wat bij de sloef-to-be de nu al legendarische woorden

Mjoezic for laaif
en Nadine for maai laaif!

ontlokte.
Het was niet geheel duidelijk of de ooooohhh die daarop in het publiek rondging, ontstaan was door een gevoel van romantische vertedering dan wel door een gevoel van afgrijnzen nadat menig Leuvenaar zijn maaginhoud op de stoep had achtergelaten.

Music for Life, nog tot zondagavond op Stubru.
U herbeluistert het bewuste fragment hier opnieuw. Huiver!!

De rattenvanger van -=A=-

Als ik vanuit mijn Antwerpse thuisbasis richting stad fiets, passeer ik langs een kort stukje uitloper van de A12 (u toetert gegarandeerd wel eens de volgende keer wanneer u over de Boomsesteenweg dendert). Weinig wereldschokkends, hoor ik u denken, en daar heeft u volkomen gelijk in – ware het niet dat langs dit stukje weg sinds enige tijd een rattenplaag heerst.

Het gegeven werd mij bekend toen ik deze maandag bij het voorbijfietsen een beestje het struikgewas zag invluchten. Een muis, dacht ik eerst, of een eekhoorn, of desnoods een kat, een stokstaartje of een aardvarken. Maar toen ik geen 20m verder een rat van middelmatige grote op het fietspad zag zitten worstelen met wat eens de verpakking van een reep chocolade moet geweest zijn, brak mij het angstzweet uit. Ratten!

Edoch, uw edele dienaar is geen angsthaas en zette moedig zijn weg verder, al snel die horrortaferelen uit zijn memorie schrappend. Die avond volgde er helaas opnieuw een beproeving…

Het was al donker toen ik opnieuw de A12 opreed. Ik was klaar om mijn mannetje te staan en de strijd aan te binden met de rat. Maar datzelfde gold blijkbaar voor de tegenstand, want al van ver zag ik een reuzenrat in het midden van het fietspad plaatsnemen. Het was hij of ik.

Ik ging recht staan op mijn trappers, nam diep adem en sprintte er naar toe.
Ik was op 30m genaderd, de rat draaide zich om en keek recht in mijn ogen.
Ik grijnsde.
Ik was op 15m, de rat wilde nog wegspringen, maar zag dat hij zijn grootste vijand in de geschiedenis niet meer kon ontwijken.
Ik lachte nu luidop.
Ik was op 2m.
Er klonk een kreet, en het ongedierte probeerde in een laatste poging nog naar mijn met schoenen bedekte tenen te bijten.
Ik riep luid: “HEEY, CISKE DE.”
Waarop het beest, afgeleid door mijn kennis van het rattengeslacht, zijn doel miste en in mijn voorwiel sprong.
De tanden vlogen in het rond, maar ik hield mijn fiets recht. Ik keek voldaan achterom naar het bloedende dier.
De missie was geslaagd, uw dienaar had getriomfeerd. Het Stad kon opgelucht ademhalen en hoefde niet meer te vrezen voor een nieuwe pestepidemie.

Glunderend fietste ik verder, terwijl op de achtergrond Danny de Munk door de nacht schalde…

“Krijg toch allemaal de klere, val voor mijn part allemaal dood!!”

Eiwitten zijn gezond

Mjam mjam...

Edit (18 december, 0u17): Hier is een brief te lezen die de school meegaf voor de ouders van haar leerlingen. Woehaha!

Fascisme in Antwerpen anno 2006

U herinnert zich misschien nog dit berichtje?

Het heeft de mensheid bijna twee jaar gekost, maar gisteren waren ze terug. Mensen die per se willen genieten van onze infrastructuur, maar weigeren onze vlaamsche taal te leren. De overeenkomsten met het eerdere verhaal zijn frappant...

Gisteren fiets ik rustig langs de leien, stopt er een zwarte Jaguar langs de kant waaruit een heftig handgebaar mijn aandacht trekt. Omdat ik op dat moment nog niet kon opmaken of het om Ignace Crombé, dan wel om Keira Knightley zou kunnen gaan, begaf ik mij naar het gevaarlijke terrein. Een mannelijke, blonde kop (ALARM FASE 1) vroeg, met een Duitse tongval (ALARM FASE 2), maar in het Engels: "Where can I find taxi's?"

Ik weet niet of het zoeken naar taxi's terwijl je al in een Jaguar rondrijdt, typisch is in de Europese landen ten oosten van ons, maar Duitsers hou je nu eenmaal beter te vriend. Ik besloot dus niet te kritisch te zijn en de man gewoon naar het station te sturen. Daar kon men immers wel taxi's vinden. Als men te voet ging toch, want de weg ligt daar helemaal open. Maar dat wist Adolf niet.
Uitermate gecharmeerd door mijn vlotte antwoord, beproefde de mof nog meer van zijn geluk - dat had hij beter niet gedaan, want mijn geduld was van korte duur - en vroeg of ik toevallig niet die straat wist wezen. Tegelijkertijd toonde hij mij een papiertje met een adres. Ik vatte niet meteen de link tussen zijn twee vragen, maar schatte dat hij een taxibestuurder zocht om de gezochte straat te situeren. Ik was dus bij voorbaat niet goed genoeg (ALARM FASE 3).

Natuurlijk wist ik die straat wezen!!

"Aan de tweede lichten rechts, weg van de stad, dan de derde lichten opnieuw rechts en eerste links. Na de brug heb je groot kruispunt, daar is het rechts." Toedeloe, german! En ik zette mijn weg voort.

Of de asshole uiteindelijk zijn effectieve bestemming bereikt heeft, weet ik niet. In ieder geval zal het veel later geweest zijn dan hij gehoopt had.

Zonder dank, vlaamsche vrienden.