Het is algemeen geweten dat alles voor- en nadelen heeft. Zo ook de zomer, en dat wordt wel eens vergeten. Zo lang het wintert wordt er lustig gesakkerd op die ellendige vrieskou, die smerige bruine sneeuwpap op de wegen, de hagel die serre na serre naar de verdoemenis helpt en natuurlijk de belachelijk korte dagen. Nee, doe ons dan maar zomer. Of toch op z'n minst lente.
En ja, toegegeven, die eerste warme dagen geloof je er nog makkelijk in. Die dagen dat de lente op zomer begint te lijken, die eerste dag waarop alle meisjes als bij godsgebod terug een rok dragen, en die twee dagen erna waarop cafébazen de terrassen buiten zetten en ijsjeswinkels nerveus op zoek gaan naar personeel. Die dagen waarop je denkt "iedereen is mooier als de zon schijnt".
Maar dan begint het te dagen: ook lelijkaards merken dat de zon schijnt, en de dikke veertigers met zweetplekken rollen in trossen over het plein. Soms zie je er eentje zonder zweetplekken, maar let op: dat zijn de ergste. In hun seminaaktheid genaamd "onderhemd" zijn ze vastberaden langs je door te glippen in de broodjeszaak, of tegen je aan te lopen bij het verkeerslicht. Let op voor onderhemdmannen, mensen, want je eigen zweet stinkt al genoeg.
En niet alleen mannen vormen een bedreiging. Neen. Er zijn namelijk meisjes die het in de zomer plots nodig gaan vinden het bezit van een navel wereldkundig te maken. Toegegeven, een buik kan sexy zijn. Een strakke, gespierde, platte buik kan verdomd sexy wezen, jawel. Maar de meeste buiken maken op geen enkel van deze adjectieven aanspraak, en net die worden en masse aan het daglicht blootgesteld. Zwembandjes, riemverstoppers, minirokjes van vel, met ergens gezellig diep daartussenin genesteld een navel, met een soort kanaaltunnel ernaartoe. Dit jaar worden deze zwarte gaten bovendien naar hartelust gecombineerd met de reeds langer op til zijnde trend om broeken in laarzen te proppen, alsmede de vervelende gewoonte om riemen te dragen die volstrekt nergens toe dienen. Kijk, in hiphop- en skatermiddens zijn al deze vestimentaire folietjes vast bon ton, dus je doet maar. Als je graag ergens de één of andere hippe pimp zijn zoveelste skank ho wil zijn, that is. Een nobel streefdoel, maar niet het mijne.
En dan de zon. Warmte, ja. Lange dagen, splendid. Maar moet dat verdomde ding werkelijk de héle dag in mijn ogen schijnen? De zomer, dat is het seizoen van de nurofen, jawel. Dat pretentieuze bolletje gas frituurt mijn hoornvliezen alsof het het nieuwste lekkers van Beckers betrof, en klopt snoeihard op mijn hoofd met de vraag of migraine buiten mag komen spelen. Nou, graag, maar het probleem is dat migraine oliedom is en de uitgang zelden vindt. En ja, dan gaat migraine maar wat rondspringen, in de hoop ergens een venster te bespeuren.
Nee, de zomer, ik heb het er niet voor. Ben ik even blij dat de spiegel eerlijk met me is. Ik vroeg het hem daarnet nog: "Spiegeltje spiegeltje aan de muur, zou ik een pint gaan drinken, zo rond vier uur?". En de spiegel zei onverdroten; "Kerel, kerel, hier voor mijn neus, jij naar buiten? nee, effe serieus..." Waarna hij me in vergelijkbare rijmelarij diets maakte dat ik nog heel wat moet fitnessen voor ik met m'n navel bloot mag lopen. Nee, ik blijf de hele godganse zomer gezellig alleen binnen, achter mijn pc, 24/7. De zomer is voor flikkers, zeg dat ik het gezegd heb.
Met adjectiefloze groeten,
Herr Geist*
*Vraag naar alter ego 4, alias "the grumpy one".